મને ઘરે જવું છે…. – અનુ. મૃગેશ શાહ

સાચો પ્રેમ [રીડગુજરાતી.કોમ ને આવી સુંદર કૃતિ મોકલવા બદલ શ્રી પ્રણવભાઈ વર્માનો (અમદાવાદ) ખૂબ ખૂબ આભાર.]

[વર્તમાન સમયની એક સત્યઘટના પર આધારિત / નામ બદલ્યાં છે. ]

અમારા લગ્ન પારસ્પરિક સંમતિથી થયેલા અને તે પણ ખૂબ પારંપરિક રીતે. લગ્ન પહેલાં અમારા બંન્નેના માતા-પિતાએ બધી જ બાબતો અંગે કાળજીપૂર્વક વાતચીત કરી લીધી હતી. મારી ફકત એક શરત હતી કે તેને નોકરી કરવામાં રસ હોવો જોઈએ. એ પછી તો જન્માક્ષર અને ફોટોગ્રાફની આપ-લે થઈ. બધું નક્કી થઈ ગયું એ પછી એક્વાર મેં ફોન પર તેની સાથે વાત કરી. અમારી વાત જાણે કે બે અજાણ્યા વ્યક્તિઓ વચ્ચેની વાતચીત હતી. તે બેંગલોરની એક કૉલેજમાં લૅક્ચરર હતી અને તેને મન કેમેસ્ટ્રીનો વિષય હિન્દી ફિલ્મો કરતાં વધારે અગત્યનો હતો.

મને ઑફિસમાંથી ફક્ત દશ દિવસની રજાઓ મળી હતી. વધારે રજાઓ મળે એમ હતું નહીં તેથી વિવાહ કરવાનો સમય જ નહોતો. સીધી લગ્નની તારીખ નક્કી કરવામાં આવી. છેવટે બધી તૈયારીઓ થઈ ગઈ. આ બધું આમ અચાનક જ ફટાફટ બની ગયું હોય એવું મને લાગ્યું. અમારાં લગ્ન સુખરૂપે થઈ ગયાં પરંતુ એ પછી બે દિવસમાં અમારે પરદેશ જવાનું થયું. જતી વખતે એ તો એટલું બધું રડી કે જાણે અમે ફરી કોઈ દિવસ ઈન્ડિયા પાછા ન આવવાના હોય ! પ્લેનમાં પણ તેણે મારી સાથે કોઈ વાતચીત ન કરી. મને લાગ્યું કે ભારતની છોકરીઓ માટે આ સહજ છે. મેં વિચાર્યું કે ધીમે ધીમે તે એમાંથી બહાર આવીને પોતાને ઍડજેસ્ટ કરી લેશે.

ઘરે પહોંચ્યા પછી પણ તેણે મારી સાથે કોઈ જ વાત ન કરી. તે ટી.વીનું રીમોટ લઈને એક ખૂણામાં બેસી ગઈ. શરૂઆતના થોડા દિવસોમાં મારે પ્રોજેક્ટના કામથી સતત બહાર રહેવાનું થતું. હું રાત્રે મોડો ઘરે આવતો. મેં તેના મુડને ગંભીરતાથી ન લીધો. પરંતુ એક અઠવાડિયા પછી મેં તેની પાસે બેસીને તેને શાંતિથી પૂછ્યું કે
‘શું થયું છે તને? શું કોઈ તકલીફ છે?’
‘તમે મને અંહીયા કેમ લાવ્યા છો?’ તેણે મારી સામે જોઈને કહ્યું.
‘એટલે? તું શું કહેવા માગે છે હું સમજ્યો નહિ.’
‘મને ઘરે જવું છે.’
‘આ પણ તારું ઘર જ છે ને!’
‘ના. મને મારા ઘરે જવું છે. પ્લીઝ, મને ટિકિટ લાવી આપો.’

‘જો સાંભળ. ઘર કોને યાદ ના આવે? પરદેશમાં દરેકને પોતાનું ઘર યાદ આવે. હું જ્યારે પહેલીવાર અહીં આવ્યો હતો ત્યારે મને પણ તારી જેમ થતું હતું. આ તો સહજ છે. તું ધીમે ધીમે એમ કરતાં અહીં ભળી જઈશ. હું હમણાં પ્રોજેક્ટના કામમાં ખૂબ વ્યસ્ત છું. એટલે માફી ચાહું છું. પરંતુ હું તને અહીં મારા મિત્રો અને તેમના ઘરના લોકો સાથે ઓળખાણ કરાવીશ. એ લોકો બહુ પ્રેમાળ અને મળતાવળા સ્વભાવના છે. ચલ, હવે ચિંતા છોડીને એક ડાહી છોકરી જેવી થઈ જા તો !!’ મેં હસીને કહ્યું.

‘મને આ જ્ગ્યાથી નફરત છે. મને મારી મિત્રો, મારું કુટુંબ, મારી કૉલેજ અને હું જેમને ઓળખું છું એ બધા લોકો બહુ યાદ આવે છે. એમાંનું કોઈ અંહી નથી. મારે બસ ઘરે જવું છે.’

‘તું એક મિનિટ જરા વિચાર કર. પોતાની જાતને જરા પૂછ. આખરે તારી ઈચ્છા શું છે? શું તારે કાયમ માટે અંહીથી જવું છે? ફરી કદી અંહી નથી આવવું?’ મેં મારા મન પર કાબૂ રાખીને શાંતિથી ફરી એકવાર પૂછ્યું.
‘હા’
‘અરે! તું પાગલ છે?’
‘તમે જો એમ માનતા હોવ કે હું પાગલ છું, તો હા, હું છું.’
‘ભલે. તું જો મારા પ્રશ્નનો જવાબ ન આપે તો કાંઈ નહિ પણ તેમ છતાં હું તારી સાથે ચોખવટ કરી લેવા માંગુ છું કે શું તારા જીવનમાં કોઈ બીજું છે ? એવી કોઈ વાત છે?’
‘ના. એવી કોઈ વાત નથી. મને બસ ઘરે જવું છે. તમે મને ઘરે નહીં મોકલો તો હું 911 નંબર લગાવી પોલીસ બોલાવીશ’ તેણે ગુસ્સામાં કહ્યું.

‘તું પહેલા શાંત થા. ફરી એકવાર શાંતિથી વિચાર. તું તારા મમ્મી-પપ્પાનો વિચાર કર. હજી તો આપણા લગ્નને એક મહિનો પણ નથી થયો અને તુ ઘરે પાછી જઈશ તો એ લોકોને કેવું લાગશે? તું પહેલેથી જ જાણતી હતી કે તારે અહીં આવવાનું છે. મેં તને આ વાત લગ્ન પહેલા કરેલી. તારો શું વિચાર છે? જો તું ઘરે પાછી જતી રહીશ તો આપણા લગ્નજીવનનું શું થશે?

‘હું તમને કોઈ દોષ નથી દેતી. બધો દોષ મારો છે, બસ !! આ મારી ભૂલ હતી. હું મારા કુટુંબથી આટલે દૂર આટલો સમય કોઈપણ હિસાબે રહી જ ન શકું. તમને જો ઈચ્છા હોય તો તમે ઈન્ડિયા આવો.’

‘અરે ! કુટુંબ તો મારે પણ છે. તું સાવ મૂર્ખામી ભરેલી વાત કરે છે. થોડા સમયમાં તો આપણી ગ્રીનકાર્ડની અરજી પણ મંજૂર થઈ જશે.’

બીજે દિવસે પણ તે પોતાની વાત પર મક્કમ રહી. મેં મારા ધરનાં સભ્યોને આ વાતની જાણ કરી. તેમણે માત્ર એટલું કહ્યું કે ‘જે કરવું હોય તેનો નિર્ણય તારે તારી જાતે કરવાનો છે. અમે તારી સાથે છીએ.’ હું વધારે ગુંચવાયો. છેવટે બીજે દિવસે સાંજે મેં ટિકિટ બુક કરાવીને તેના હાથમાં મૂકી. તેની ફ્લાઈટ બે દિવસ પછીની હતી. છેક સુધી તેના મનને કોઈ બદલી શક્યું નહીં. એ તો જાણે નાના બાળકની જેમ રડતી હતી ! અંતે એ પાછી ગઈ.

એના ગયા પછી મને એની યાદ સતાવે એવું તો એણે કંઈ કર્યું નહોતું પરંતુ તેમ છતાં મારો અંતરાત્મા મને ડંખી રહ્યો હતો કે મેં એને આટલી જલ્દી પાછી મોકલી દીધી એ ખોટું કર્યું. મેં એ બધી વાતો ભૂલી જવાની ઘણી કોશિશ કરી પરંતુ જેમ જેમ સમય પસાર થતો ગયો તેમ તેમ હું મારી જાતને વધારે દોષી માનવા લાગ્યો. એકવાર મેં એને ફોન કર્યો. તેણે મને ચોખ્ખું કહ્યું કે તે મને જરાય દોષી નથી માનતી. પરંતુ તેમ છતાં તે કોઈપણ ભોગે પોતાનું શહેર છોડવા તૈયાર નથી. તેના માતાપિતાએ ખરાદિલથી મારી માફી માંગી પરંતુ આ બાબતમાં કશું કરવા માટે તેઓ લાચાર હતા. જીવનમાં બીજી મુશ્કેલીઓ અને સંઘર્ષો તો મારે પણ હતા. પરંતુ અન્ય કોઈ બાબત આટલી ગંભીર નહતી. વળી, દરેકના જીવનમાં કોઈને કોઈ તકલીફ તો હોય છે જ. કોઈને એક તો કોઈને વધારે.

આ અગાઉ પણ હું ઘણી છોકરીઓ સાથે સંપર્કમાં આવેલો. તેમના સ્વભાવને ઓળખીને તેમની સાથે ભળી જતો. મારી સાથે હાઈસ્કુલમાં ભણતી એક છોકરીનો ફોન નંબર મેં સાહસ કરીને શોધી કાઢેલો. એ પછી કૉલેજમાં જેને બધા ‘કૉલેજની રાણી’ કહેતા અને બીજા લોકો તેની સાથે વાત કરતાં પણ ખચકાતાં એવી એક સુંદર છોકરી સાથે વાત કરતાં હું કદી ખચકાયો નહતો. ત્યારબાદ ઈન્ડિયામાં મારા ઘરની નજીક રહેતી એક છોકરી અહીં મારી સાથે અમેરિકામાં યુનિવર્સિટીમાં ભણતી હતી ત્યારે તેની ઘરે પણ હું ઘણીવાર જતો. તેને અને તેના ઘરના સભ્યોને હું જ્યારે મળુ ત્યારે હું જાણે મારા પોતાના ઘરે આવ્યો હોવું એવું મને લાગતું. એ બધું તો સમય જતાં ભૂલાઈ ગયું. પરંતુ અંજલિને હું આ રીતે ભૂલી શકું એમ નહતો, કારણકે એ તો મારી પત્ની હતી. ઘણા વિચારોને અંતે મેં અમેરિકાની નોકરી છોડીને ભારત પાછા જવાનો નિશ્ચય કર્યો. હું પાછો જવાનો છું એ વાત મેં કોઈને કરી નહીં કારણકે મારે અંજલિને સરપ્રાઈઝ આપવી હતી.

છેવટ હું ભારત આવ્યો. મેં મારો બધો સામાન ઘરે મૂક્યો અને ત્યાંથી સીધો જ હું અંજલિ જે કૉલેજમાં ભણાવતી હતી ત્યાં જઈ પહોંચ્યો. ચોકીદારે મને અંદર જવા ન દીધો એટલે હું કલાસ પૂરો થવાની રાહ જોતો બહાર ઊભો રહ્યો. એટલામાં તે એકલી ચાલતી-ચાલતી બહાર આવી. તેનાથી ચોપડીઓ ભરેલી ભારી બૅગ ઊંચકાતી નહોતી. એટલે એ ધીમે ધીમે ઊંચકવાનો પ્રયત્ન કરતાં ચાલી રહી હતી. તે બસ-સ્ટૉપ તરફ જઈ રહી હતી. હું ધીમા પગલે તેની પાછળ પાછળ ચાલવા લાગ્યો. અને પછી મેં એને પાછળથી ધીમે રહીને પૂછયું કે, ‘હું તમારી આ બૅગ ઊંચકી લઉં તો તમને વાંધો તો નથી ને ?’ મારો અવાજ સાંભળીને તે આશ્ચર્યમાં પડી ગઈ અને તેણે મારી તરફ મોં ફેરવ્યું. મને જોઈને તેની આંખો ચમકી ઊઠી. હું નક્કી નહોતો કરી શક્તો કે તેને પ્રેમથી આલિંગનમાં લઈ લઉં કે નહીં? હું ફકત સ્મિત કરતો તેને જોતો ઊભો રહ્યો. તેના મોં પર હજારો પ્રશ્નાર્થ ચિન્હો તરતા હતા. મેં એને કહ્યું, ‘હું આ શહેરમાં તારી સાથે એક અઠવાડિયું ફરવા માંગુ છું. તું મને એવી વસ્તુઓ બતાવ જે તું છોડી ને જવા નહોતી માંગતી.’

એ એક અઠવાડિયું તો જાણે ક્ષણભરમાં પસાર થઈ ગયું. આ દિવસો માં હું સતત તેની જોડે રહ્યો અને તેના જીવનનો એક પ્રોજેક્ટની જેમ અભ્યાસ કર્યો.

એની જોડે બધા ઘરે બાળકની જેમ વર્તતા હતા. તે બહુ લાડકોડમાં અને સુખસાહેબીમાં ઊછરેલી એમ મને લાગ્યું. રોજ સવારે તેને કોફીનો કપ તેના ટેબલ પર આપવામાં આવતો. તેની માટે ઈસ્ત્રી કરેલો ડ્રેસ પણ તૈયાર રાખવામાં આવતો. ઘરેથી કૉલેજ પહોંચવામાં રોજ તેને એક કલાક બસની મુસાફરી કરવી પડતી અને હંમેશાં તેમાં તે બારી તરફની સીટ પર બેસીને ચોપડી વાંચવામાં મશગુલ થઈ જતી. એક દિવસ તો એ કૉલેજમાં લૅકચર લઈને સાંજ સુધીમાં ખૂબ થાકી ગઈ. બસની ગિરદીમાં તેનાથી ભારે બૅગ પકડીને ઊભા નહોતું રહેવાતુ. માંડ-માંડ તે ઘરે પહોંચી, નાસ્તો કર્યો અને થાક ઊતર્યો એટલે એ પોતાની મિત્રને ત્યાં ગઈ. કેટલીકવાર એ ઘરે ટી.વી અને મ્યુઝીક સાંભળીને સાંજનો સમય પસાર કરતી. પપ્પા ઘરે આવે ત્યારે એ એમની સાથે થોડી વાર વાતો કરતી અને પછી બધા ભેગાં મળીને સાથે જમતાં. એ પછી એની મમ્મી એને સુવાડવા એની સાથે જતી. રજાના દિવસોએ પણ આ નિત્યક્રમમાં કોઈ મોટો ફેરફાર ન થતો. બસ, તે મોડી ઊઠતી, મોડેથી નાસ્તો કરતી અને તે પછી તેની બહેનપણીઓ જોડે ફોન પર થોડા ગપ્પાં મારતી. રજાના દિવસે સાંજે તે મંદિર જતી અને તે પછી સંગીતના કલાસમાં. રાત્રે પરિવારના બધા સભ્યો બહાર જમતાં અને થોડા મોડેથી ઘરે આવતા. બસ. આ એનું જીવન હતું. આમ તો એ એક એવું જીવન જીવી રહી હતી જેની દરેક મનુષ્યને ઈચ્છા હોય – એકદમ સરળ, સંતોષી અને શાંત. હું તો તેના જીવનમાં વિલન જેવો હતો.

એક દિવસ મેં એને કહ્યું કે ‘મેં તારા જીવનને બરાબર નજીકથી જોયું છે. હું તારી ઈચ્છા જાણવા માંગુ છું કે જો આપણે આ જ શહેરમાં તારા માતા-પિતાથી અલગ થોડે દૂર સાથે રહીએ તો?’ તેની ઈચ્છા અમારા બંન્નેના માતા-પિતાથી દૂર અલગ રહેવાની હતી જે મેં માન્ય રાખી. થોડા સમયમાં અમે એક નાનક્ડું ઍપાર્ટમેન્ટ લઈ લીધું. ઘરમાં તો એને કોઈ જ કામ આવડતું નહોતું. દરેક વાત તેને શીખવાડવી પડતી. કોઈકવાર તે થોડું ઘણું શીખવાની કોશિશ પણ કરતી. પરંતુ તેને એ સમજાવવાનું ઘણું અઘરું હતું કે તેને એક પતિ છે અને તેની પોતાની ઘર પ્રત્યે અમુક ફરજો પણ છે. રોજ સવારે મારે એની કોફી તૈયાર કરીને તેના પલંગ સુધી પહોંચાડવી પડતી. અમુકવાર તે પોતે કોઈ નિયમ બનાવતી અને જાતે જ તે નિયમ તોડી પણ નાખતી. તેને મારી તો કંઈ પડેલી જ નહોતી. કેટલીકવાર તો એ રાત્રે ઘરે ન આવતી અને મને જાણ કર્યા વગર કૉલેજથી સીધી તેના માતા-પિતાને ઘરે જતી રહેતી. બીજે દિવસે મારે એને લેવા એની ઘરે જવું પડતું. તેનું વર્તન બાળકો જેવું હતું.

આવું ઘણા સમય સુધી ચાલ્યું પરંતુ એ પછી તેને ધીમે ધીમે લગ્ન જીવનનો અર્થ સમજાવવા લાગ્યો. એ પછી તો એ સવારે મારાથી પહેલાં ઊઠવા લાગી. જમવાનું બનાવવાનો પ્રયત્ન કરવા લાગી. મારી સાથે ફિલ્મ જોવા પણ આવતી, ક્રિકેટ રમતી અને કોઈકવાર આનંદથી મારી આંખમાં આંસુ લાવી દેતી! તે દિવસે દિવસે પરિપક્વ બની રહી હતી.

છેલ્લે એ દિવસ આવ્યો જેની માટે મેં આ તપ કર્યું હતું. એક દિવસ તેણે સામેથી જ મારી માફી માંગી. ભૂતકાળમાં કરેલી ભૂલોનો પ્રશ્ચાતાપ મેં તેની આંખોમાં નિહાળ્યો. તેની આંખોમાંથી અશ્રુનો પ્રવાહ વહી રહ્યો હતો. મેં તેની પાસે જઈને તેને સાંત્વન આપ્યું. હવે મારી સામે એવી પત્ની ઊભી હતી જેની મને પહેલેથી કલ્પના હતી.

આજે હું સુખરૂપ અને સંતોષપૂર્વક મારું જીવન વ્યતિત કરું છું. એ તો હજી પહેલાની વાતોને યાદ કરીને રડી પડે છે અને પોતે કર્યાનો પસ્તાવો કરે છે. હું ઘણીવાર મજાકમાં તેને યાદ કરાવ્યા કરું છું અને કહું છું કે તેં પેલા દિવસે પોલીસને બોલાવવાની કેવી ધમકી આપેલી…હું તો ખરેખર ડરી ગયો હતો, હોં !! અને એ ખડખડાટ હસી પડે છે.

ઘણીવાર હું વિચારું છું કે જો હું પાછો ન આવ્યો હોત તો મારું જીવન કેવું થઈ ગયું હોત! આટલી સીધી, સરળ અને ભોળી છોકરીને મેં ગુમાવી હોત. પણ મને લાગે છે કે અમુક વાતો ન વિચારીએ એ જ સારું છે. હું મારા જીવનમાંથી એટલું શીખ્યો કે સંબંધો આત્મીયતા અને પ્રેમથી બંધાય છે અને પ્રેમ સમય માંગે છે… આજે આટલા સમય પછી મને મારો પ્રેમ પરત મળ્યો છે એનો મને ખૂબ ખૂબ આનંદ છે.

44 responses to “મને ઘરે જવું છે…. – અનુ. મૃગેશ શાહ

  1. hello pranav nice to meet to here
    really some time we feel that this not other story this is my story that is why i reach at the end of story really nice !….

    Mrugeshbhai khub khub dhanyavad gujrati bhasha ne eek navo “E-turn” aapva badal khub j dhanvad navi pedhi na khub khub ashirvad tamone malashe tame to jane moti pani ni “parab” j badhi didhi tamone gujarat ni badhi parab na bandhavnar jetlu ane jevu punya male tevi prabhu ne parthna – rajesh

  2. Alpesh J. Kothari

    Its a wonderful story and the person who wants to go foreign countries have to read the story once b4 leaving INDIA.
    Thanks for such a wonderful story – Alpesh

  3. bhumika m kothari

    Person in this story he know value of realation.if suppose this person had no came back he lost his relation.and never he get back his wife.

  4. Alka Bhonkiya

    Its Really amazing
    Su Koi Husband aatli dhiraj thi pitani wife ne potani dharel chhabi pramane banavi sake?
    ae pan tene prem thi samjavi ne?

    Addbhutt…….
    abhar aavi heart touch story aapva mate
    nx
    -Alka

  5. Nice one !
    To get something , you have to loose something.

  6. chintan gandhi

    parents have to take care about mental maturity of their son or daughter before merriage so that very less chances like this of breaking merriges with such silly reasons.

  7. vinay dodiya

    Wonderful
    Its really amazing, a husaband can change his life like the person in the story but i m happy with that its not story but its reality in past.
    thanks i m waiting for this kind of thing.

  8. WOW..
    wonderful story . morally its very high and hopefully we, today’s youth get the message from this.
    thanks a lot for the story

  9. khamma jadeja

    sahu pratham to mrugeshbhai ne khub khub dhanyawad. sache j khub anand thai chhe aa site kholine. mane to raj nu bandhan thai gayu chhe readgujarati.com vanchvanu.

    aa story mane fakt ane fakt kori kalpna lage chhe. jarai vastvik nahi. aavu banvu purnatah asambhav chhe.

  10. Maulik Dave

    Good Shot Sir !

  11. Falgun Soni

    Its amazing to read this story. I feel that if all usbands become like him then there will be no more sue-site in the world. Before reading this I feel that I want to go home. After reading this I feel that I want to stay here.

  12. tanmay kotak

    its a very nice story.
    thanx to mrugeshbhai for giving such a nice story to gujarati sahitya.
    mara mate darek sambandh ne paripakva thava mate samay joie
    aa vaat navi pedhi e samajvi joie.

  13. Amit Thakkar

    Dear Sir!!!!
    you are really great…!!!
    such a nice story…like very much.
    have a great day…
    by

  14. Gira Shukla

    First thing that just came from my mouth was WOW… which is not unusual. loll.
    I think to happen this blissful event in our life is sometime normal and sometime totally bizarre. But this story … WOW… no words to describe it… I just hope each person would try to understand what he or she are supposed to do according to their age, and what responsibility would they should hold.

    Yeah, about this I would say that the husband has saved that girl’s life. Otherwise she would be just a girl, she would never be a wife for him. But I really like how they ended up. Nice.

    It has told very perceptive theme in this story.

    Thank You so much… I really appreciate it.

  15. This husband of Angli is like a dream husband of all the woman but very few gets such a husband who not only can see and appreciate the innocence but enjoys.. love always brings the win win situation.. This is a very good example.

  16. Neela Kadakia

    Good !
    ” Dhiraj na Fal Mitha”
    Good effort by Husband to write wish on “Kori Pati” Wife.

  17. i like this article very much , person learns from experiances , what kind of experiance it is , that not matter but if person take it as right direction he or she can get good result at the end. thank u mrugesh bhai b coz from this medium people can share life’s experiances.

  18. amit pisavadiya

    ak vat kehvani rahi gai ,, gujrati ma kahevat che ne ke DHIRAJ NA FAL MITHA ,

  19. ખૂબ જ સુંદર વાર્તા છે. પતિની ધીરજ દાદ માંગી લે એવી છે. આવી સુંદર વાર્તાઓ પ્રસ્તૂત કરતા રહેશો.

    સિદ્ધાર્થ શાહ

  20. good brother its a excellent story and i cant believe it that u have written it

  21. mrugeshbhai,
    ek khub j saras vaat……..ane evi vaat ke jene mane evi vaat yaad apaavi je hu bhuli jaine kadaach ghanu gumaavi rahyo hato……

    thanx……….

    pranavbhai varma no pan khub abhaar…..

    with best wishes…….

    Kunal

  22. Pramod Shah

    Excellent – story of patience and love.
    Keep up the good work and hope to read more in future.
    My love of Gujarati is uplifted by such a story.

  23. very nice
    Thank you for such a nice story.
    keep sending this type of stories.
    bye

  24. Chintan Parmar

    really nice story….
    Marriage is nothing but to love imperfect person perfectly.
    keep sending this type of story with love and patience.
    mrugeshbhai ne koti koti vandan….

  25. SWATI CHOKSHI

    Its really fantastic story. If it has happen in the real life, it is amazing. Husbund is really very understanding. He has handled the situation very calmly and cooly. Youngsters should really learn many things from this story. Parents should give guidance to their children before their marriage.

  26. kartik patel

    This is absolute example of a very considerate person and person having great patience.Such person initially has to suffer a lot but in the end he gets those endless happiness.

  27. ખુબ જ સરસ વાર્તા છે. ખરેખર વાર્તા નથી પરંતુ રીયાલીટી છે. કોઈ પણ વ્યક્તિ ને જીંદગીમાં ખુશી મળે રહે એ શું મહત્વનું નથી? અહીં ઈન્ડીયામાં રહીને જ સંસ્કારો મળે છે. અને એનો અમલ પણ થાય છે. વાર્તા નાયક અમેરીકામાં પણ અંજલી સાથે હતા. છતાં ઈન્ડીયામાં પાછા આવીને પત્નીને વધારે સમજી શક્યા.

    થેન્ક્યુ મૃગેશભાઈ ને પણ

  28. Thanks for good story.
    This is realy Indian marridge life.
    The end of story is good.

  29. Excellent.
    This can be helpful to people who are running to make their career & spoil relationship.
    Good story

  30. Hey ! Mrugeshbhai ! Well done by giving this translation. :We have to lose,give up something to get something.I liked the excellent thought in the story:”It is better not to think some things”.The third thing to notice is :Our relationships mean:Atmiyata+Prem. Love asks for sacrifice and time.The story has made an impossible one to possible end.Congs…. !Hope our society takes a lesson from this story.Thx. to author Mr. Pranavbhai Varma !

  31. mrugeshbhai,
    this story reminded me of myself,my past and my love. The only difference is that I was not mature enough to deal with the immaturity of my better half. The end result is such that its side effects are still haunting me each and every day. If this story would have been read by me 3 years ago, today my life would have been altogether different!!
    I only wish, what happened to me, should not happen to any person in love.
    Appreciate your sincere effort for social awareness.

    Thanks,
    Anonymous

  32. god help me make my life-story true ……. its in the 2nd phase of this story

  33. Hello pranavbhai,
    Really very nice story. I feel i am reading my life story. I feel i am the same girl ,which u describe in the story. Just difference is that in stead of guy in my life I have changed. By the way after marriage I am in USA.

  34. Good to read but hard to believe.

  35. very interesting! my husband took few years to convenience me for the merriage and settleddown here. i can see his efforts are same as pranavbhai did for his wife. i also became matured now and have cute baby like him.

  36. Satish Patel

    Excellent story. Hard to be true in real life. Even one of my family member had same story. He also did not break up but carried on for few years and when their kid grow up, things slowly settle down. How come one can leave job/ take chance just because of wife wish to go back home? Who knows there could be different love story of spouse? I would split instead of taking chance when life is short.

  37. Nice story. really I appreciate the patience of husband.

  38. Saras Story. Kharekhar amra jeva videsho ma vasta loko ne to aankh ma ansu lavi diye tevi story che. Khub Khub Abhar.

  39. Adbhut,aklpniy.Aatli dhiraj , aatli samjdari
    jema prem ane lagni ni khushbu hoy . Darek ne vicharta to jarur kari muke. Mrugeshbhai, sambandho ni duniya ni aavi mahek vanchko samksh prastut karine tame anyone sachi rah batavvanu margdarshan puru padyu chhe. realy very nice …nice…story.

  40. It’s really nice …

    This is husband-wife relationship…
    Both should understand each others feelings..

  41. ghana nasibvala hoy chhe e loko jemne emno prem mali jay chhe pan emna thi vadhaere nasib vala hoy chhe e prem ne nibhavi janvavala.

    ajni yantravat jindagi ma nani-nani vato noo mulya koi ne samjhatoo nathi ane etle ja manas divse ne divse sukhi thavane ne badle vadhare dukhi thai rahelo dekhay chhe…..

  42. Mrugeshbhai, AApani kalammaa umang chhalkay chhe. Pravaahi shaileene kaarane anuvaad hoy eevu laagatu nathi. Patini dhiraj jivanni khushimaa char chaand lagaave chhe. Anajali kharekhar khubaj nashibdaar chhe. Pati sacho MAANAV chhe. ABHINANDANNO .adikari chhe. Bhatkela PRERNAA paame aevi mangal shubhechhaa. Prernaa aapataa raho, kalam vaheti karo.AABHAAR.

  43. jeeve je pota maate ane sahuno laage bhaar…….
    jeeve je sahu maate ene hadvo laage sansaar….
    Mrugeshbhai …..dheeraj ane tyaag ni vartaao maate etlu j kahevu ki ye dil maange more…….

  44. Navneet Dangar

    Very good article. A must read for all soon-to-be-x-bachelors.