રકઝક

દાતણ વેચનારાં સાથે ભાવની રકઝક કરતાં ભલભલાં ભાઈબહેનોને આપણે જોઈએ છીએ. રોજિંદા વહેવારની એવી જ નજીવી કીંમતની વસ્તુઓ વેચતાં ગરીબો સાથે એ જાતનો વ્યવહાર કરતાં ઘણાં ભણેલાં-ગણેલાં ને સાધનસંપન્ન લોકો જોવા મળે છે. જેમ કે
મોંઘા ભાવનો ઘાસચારો ગાયભેંસને ખવરાવી, ઢોરની સાથે ઢોર બનીને વૈતરું કરી દૂધ વેચતા માલધારીઓ સાથે.
તાવડાં-માટલાં, કૂંડા વગેરે માટીનાં વાસણો બનાવી વેચનારા કુંભાર સાથે.
દૂરદૂરથી ખજૂરીનાં પાન અને બીજી વસ્તુઓ લાવી તેનાં સાવરણી-સાવરણા બનાવી વેચનારાં સાથે.
સીમમાંથી ખડ-બળતણ વાઢી-વીણી લાવી તેની ભારીઓ વેચતી કોઈ વિધવાબાઈ સાથે.
દૂરથી જેને જોતાં પણ સૂગ ચડે તેવું મેલું આપણા પાયખાનામાંથી માથે ઉપાડી જનાર હરિજન ભાઈબહેનોને મહેન્તાણું આપતી વખતે.
શાકભાજી ખરીદતી વખતે તો રકઝકની આપણી કળા પૂરેપૂરી ખીલી ઉઠે છે. સાંજ પડી ગઈ હોય ને ઘરે જવા અધીરા બનેલાં સ્ત્રીપુરૂષો વધેલા માલ ઝટ વેચી દેવાની ઉતાવળમાં હોય, ત્યારે તેમની લાચારીનો લાભ લેવાનું આપણે બિલકુલ ચૂકતાં નથી. 

પણ મોટી દુકાનો ને મોંઘી હોટલોમાં જઈએ છીએ ત્યારે ત્યાંના ભાવ વાજબી છે કે ગેરવાજબી તેની રકઝકમાં પડયા વિના આપણે બિલ ચૂકવીને ચાલતી પકડીએ છીએ.

અહો વૈચિત્ર્યમ્ !

 

(પુનરર્ચના મેગેઝીનમાંથી સાભાર.)

Comments are closed.